Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ, Ο ΕΡΩΤΑΣ & Ο ΚΟΥΝΤΕΡΑ

1 Posted by - 12/08/2017 - ΑΡΘΡΑ

Γράφει ο Μιλαν Κουντέρα στην «Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι»: «Το τυχαίο είναι που κάνει τα μάγια, όχι το αναγκαίο. Για να είναι ένας έρωτας αξέχαστος πρέπει να τυχαία να συναντώνται σε αυτόν από την πρώτη στιγμή… « Η συνάντηση του Τόμας με την Τερέζα ήταν το αποτέλεσμα έξι απίθανων τυχαίων γεγονότων. Όταν κατα τύχη ξέσπασε ένα κρούσμα μηνυγγήτιδας στην πόλη που κατοικούσε η Τερέζα, είχε κληθει επειγόντως να γνωματεύσει ο επικεφαλής της ομάδας που δούλευε ο Τόμας ο οποίος όμως κατα τύχη είχε ισχυαλγία κι έστειλε τον Τόμας στην θέση του. Από τα πέντε ξενοδοχεία που υπήρχαν στην πόλη, ο Τόμας είχε κατα τύχη πάει σε εκείνο που εργαζόταν η Τερέζα. Κατα τύχη είχε ένα λεπτό καιρό πριν φύγει με το τρένο και είχε πάει να καθίσει στο εστιατόριο. Η ‘Τερέζα ήταν κατα τύχη της υπηρεσίας και σέρβιρε κατα τύχη στο τραπέζι του Τόμας. 

Την συνέχεια της ιστορίας την γνωρίζετε όσοι έχετε διαβάσει το βιβλίο και για όσους δεν το έχετε κάνει ακόμα, σας το συνιστώ. Φέτος το καλοκαίρι βρέθηκα για μια εβδομάδα στην Σίφνο και ψάχνοντας το βιβλίο που θα έπαιρνα μαζί μου, αποφάσισα να το διαβάσω για δεύτερη φορά μιας και έχουν περάσει πολλά χρόνια από την πρώτη και είχε πλεον ξεθωριάσει από την μνήμη μου.

Το νησί είναι πανέμορφο και η μηχανή είναι προέκταση του χεριού κάθε ερασιτέχνη ή επαγγελματία φωτογράφου. Το θέμα είναι τόσο όμορφο που δύσκολα να πεις μια φωτογραφία ότι είναι «κακή». Η δυσκολία πάντα με τα «όμορφα θέματα» είναι ότι ο φωτογράφος πρέπει να προσπαθήσει εις διπλούν έτσι ώστε η επιτυχιά της αποτελέσματος να οφείλεται και σε αυτόν πέρα από το ούτως ή άλλως ωραίο θέμα του. 

Όταν όμως βρίσκεσαι απέναντι σε μια πραγματικά ξεχωριστή φωτογραφία, τότε το νοιώθεις αμέσως, το καταλαβαίνεις από μέσα σου όπως το συναίσθημα του κεραυνού στον έρωτα και το κλικ γίνεται ενστικτωδώς χωρίς προσπάθεια, σαν φυσική αντίδραση του οργανισμού που μοιάζει να είναι από πάντα προετοιμασμένος γι’αυτό. Αυτή η φωτογραφία δεν είναι ξεχωριστή επειδή είναι η πιο πανέμορφη. Είναι ξεχωριστή επειδή είναι λουσμένη με τα μάγια του τυχαίου. Επειδή τα τυχαία συναντήθηκαν σε αυτήν και την έκαναν αξέχαστη. Όπως ακριβώς πολύ ωραία τα λέει ο Κουντέρα στο βιβλίο. 

 Σε μια από τις πρωϊνές μου βόλτες στο νησί, έβγαλα μια τέτοια φωτογραφία. Ένα παιδί έπαιζε με το τάμπλετ του σε κάτι άσπρα σκαλιά δίπλα σε μια μπλέ πόρτα σκεπασμένο με ένα μπλέ μπουφαν ίδιας απόχρωσης με εκείνης της πόρτας. Δευτερόλεπτα μετά τα 2 αντανακλαστικά κλικ, μου ήρθαν στο μυαλό μαζεμένα όλα τα τυχαία που συναντήθηκαν για να με φέρουν μπροστά της: 

Παρόλο που είχα αποφασίσει να απέχω από τα σόσιαλ μίντια όσο ήμουν εδώ λόγω αποτοξίνωσης, κατά τύχη είχα ποστάρει την προηγούμενη μέρα φωτογραφίες από το νησί, και ήταν και η μοναδική μέρα που «έκλεψα». Κατα τύχη είδε μια φίλη μου τις φωτογραφίες, η οποία κατά τύχη είχε έρθει και αυτή στο νησί τον προηγούμενο μήνα, είχε ξεχάσει το μπουφάν της και με παρακαλούσε να πάω στο μαγαζί που το είχε αφήσει να το πάρω. Με ενημέρωσε ότι πρόκειτο για το Μωσαϊκο στο χωριό Αρτεμώνα, με προειδοποίησε ότι ανοίγει μετά τις 6 το απόγευμα και μου το συνέστησε για τρελούς τσιπουρομεζέδες.

Ενώ το χωριό το είχα «φωτογραφικά» εξαντλήσει και το είχα ήδη βγάλει από την λίστα μου με τις βόλτες, μου ήταν εύκολο να πάω γιατί κατα τύχη έμενα στο διπλανό χωριό, 7 λεπτά με τα πόδια. Και για κάποιο ανεξήγητο λόγο αποφάσισα να δοκιμάσω να πεταχτώ το πρωί πριν αρχίσει η μέρα μου μπας και… Και όντως κατα τύχη ήταν εκεί μια κυρία και καθάριζε. Η μια πόρτα που ήταν ανοιχτή και απ’όπου θα μπορούσα να μπώ, ήταν από την αυλίτσα που μόλις είχε πλυθεί με το λάστιχο και φαινόταν ότι γλιστρούσε πολύ. Και η λογική έλεγε είτε να φωνάξω, είτε να πάω να βρω την πίσω πόρτα, είτε να περιμένω να βγεί η κυριούλα, είτε να στεγνώσει. Όμως εγώ αποφασίζω να το ρισκάρω κι ας φορουσα λαστιχένια παντόφλα θαλάσσης με την μηχανή στο χέρι και τον 70-200 πάνω (Ιουλία αν έφτασες να διαβάζεις μέχρι εδώ, μόνο έτσι θα το μάθαινες και ζητώ συγνώμη… χαχα). Φτάνω επιτυχώς στην πόρτα με πατήματα που θα τα ζήλευε σχοινοβάτης τσίρκου, γυρνάω το κεφάλι μου και βλέπω ακριβώς απέναντί μου το παιδί που καθόταν κατα τύχη στα σκαλάκια απέναντι και έπαιζε σκεπασμένο με ένα μπουφαν που είχε κατα τύχη το ίδιο χρώμα με την πόρτα. Μια φωτογραφία – αποτέλεσμα εφτά απίθανων τυχαίων γεγονότων. 

Ο καλοκαιρινός έρωτάς μου για φέτος.

 

No comments