#ΑΛΗΘΙΝΕΣΙΣΤΟΡΙΕΣ

1 Posted by - 09/03/2016 - ΑΡΘΡΑ, ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ

Τον βλέπω όταν ανοίγω τα πατζουρια το πρωι που ξυπνάω και όταν τα κλείνω το βράδυ… Κάθε μέρα θέλω να τον αρπάξω την μηχανή και να τον φωτογραφήσω αλλά με καταλαβαίνει στο πρώτο δευτερόλεπτο που ανοίγω την κουρτίνα παρά την απόσταση. Σήμερα που βρέχει, η κατεβασμένη τέντα μου πρόσφερε μια τέλεια ευκαιρία. Είναι εκεί κάθε μέρα, όλο το πρωί και όλο το απόγευμα. Έχει έναν γιο που του μοιάζει απίστευτα και κάθεται καμιά φορά μαζί του στην δίπλα καρέκλα. Λες και περιμένει την σειρά του να τον αντικαταστήσει σε εκείνη την καρέκλα όταν αυτός θα έχει πια φύγει. Μοιάζει πάντα προβληματισμένος και είμαι σίγουρη ότι η ιστορία της ζωής του είναι σκληρή. Δεν είμαι σίγουρη αν θέλω να την μάθω. Δεν έχει σημασία. Βλέπω στο πρόσωπό του συνοψισμένα όλα τα προβλήματα, όλες τις ανησυχίες, όλα τα σημάδια της εποχής μας. Πίνει καφέ και καπνίζει συνέχεια. Και περιμένει. Περιμένει νομίζω απλά να τελειώσουν οι μέρες του. Λες και είναι σε στάση λεωφορείου και ο θάνατος θα περάσει σίγουρα από εκεί και αυτός φοβάται μην χάσει το λεωφορείο. Αυτήν ακριβώς την άισθηση μου δίνει. Όταν με ξανακοιτάξει θα τον χαιρετήσω και θα του χαμογελάσω. Ελπίζω να ανταποκριθεί. Δεν θέλω μια μέρα να μην είναι εκεί, να έχει φύγει και να μην τον έχω δεί ποτέ να χαμογελάει. Έχω ανάγκη να ξέρω ότι υπάρχει έστω και μια χαραμάδα φως στο σκοτάδι, ένας σπόρος ελπίδας και αντίστασης.

DSC_3108

No comments